سه وزی گه لا و...

نم نمی واران...

بونی ته ری خاک...

زیوینی عاشق!!

هه نگاوی ماندوم..

ریگای نه رویشتوم...

ریبندانا دل!

ئه ی داد و بی داد..

له چه رخی زه مان!!!

دوینی" به بی تو...

إمرو..... تو بی" من!

أی گیانی گیانم

چاوانی ئازیز...

روژگار ...

دادی بی داد بوو!

به ینی من و تو ...دیواری ساز بو!

هاوارم سازا..

سوتانم کارا...

په ی تماشای بالات...

چه مانم ماتا...

سلام خدا جون...
خوبی؟
روزگارم که خوبه....
ی سوال کوچیک داشتم اگه وقت داشته باشین...
پروردگار جونم..
میدونستی از تنهایی میترسم ..می بایست قطع دست میذاشتین رو تنهایی ما؟؟؟
اخرشم مینوشتین"مقطوع است"؟؟؟؟!!!
من که شاکرم... نوکرتم هستم قربان...
امتحان رو سخت گرفتی؟!
میدونی که من زرنگتر از این حرفام...
انقد قلم و کاغد و درخت و کوه و دریا و بیابون دور خودم جمع میکنم ...
...که پاسخنامه امتحانم کم بیاره
تا بازی بعدی روزگارت چی باشه؟!
من که حسابی اماده م...
به فلک بگو بیشتر رو سوالاش کار کنه!!!

نیشتمانه که م..!

ئه ی خاکی پر سوزی مندالیم

ئه ی دایکی هه مو لاوانی نیشتمانم

ئه لین سبه ینی روژی ریز گرتن له وشه یکه به ناوی ژن!

کوردستانه جوانه که م...

ئه لین سبه ینی بابم به سوره گولیک به رو مال دیت...

بانگی دایکم ئه کات...له باوه شی ده گریت

..وشه ی خو شه ویستی له سه ر زبانی دی...

چاوانی پر له ئازاری ماچ ده کا...

چه خیالیکی جوان...

ئه ی کوردستان....؟!

ئه لین سبه ینی بابم ریز له دایکم ئه گریت...

ده س دریژی له سه ر ناکات..

راسته؟؟یان له خه و ئه ژیم؟؟

ئه م مروفه ئه لین سبه ینی ....

هیچ براده ریک خوشکی به ئاگر سپارده ی خاک و خول ناکات...

راسته ؟؟؟

 

 

تمام لحظات امروزم..همان امروز که صدها سال بغض جمع شده در گلویم داشت..در سراچه ی این عقل ناقص..به دنبال خطی ,کلمه ای,حرفی واژه ای بودم..که بنویسم از انچه امروز چشمان حریص حقیرت بر من انداخت..چه ها بر من گذشت ..نمیدانم ایا خدا شاهد بود؟با تو ام..با تو..با تو ای جامه ی آبی بر تن گرفته , با توام..با تو ای غضب گرفته در چشمان و آن چهره سیاهی گرفته ات..میدانی اسمان جامه عوض خواهد کرد؟؟با تو ام ,تو..همان مزدور ..همان بی حرمت قانون..امروز به حال هردومان میگریستم..فهمیدی؟ولی به حال تو بیشتر..به حالت بغضی در وجودم می غرید..به افسارت که در دستت نیست و به جای گریه و حسرت..به جای شرم از این همه بردگی شهوت ..بر خود میبالی ای احمق؟چنان از دست داده ای آن عقل;که مرا,مرا تو ای نادان..مرا مسؤل میدانی!و امروز من..به افسارت مسؤلم..و خودم هم که همیشه مسؤلم ای خار!دریغا که روسری و این همه جامه که بر من گماشته اید;چشمان حریصتان را نگهبان نیست...در عجبم که با این همه من!باز هم کافر منم...!

 

 

تو بارانی و من ئاگرین کیژی ئه م وه لاته م

ئه م سوتانه م  ...مه رهه می تو...

بو نه بونت هه ر سات ئه روخیمو...که ده نگت دی ...

زه رده خه نه له سه ر لیویم دیاری ئه دا...

به یادیشت ..دلم ئاهه نگی شایی "له گه ل تو بون" سه ر ئه دا

و...

دیسانه وه...

دیسانه وه ئه م روحه روخاوه م له سه ر پی ده وه ستی ....گیان ئه گری!!

ده نگی ژیان لی ئه باری...

ها وار ئه کا...

که تا تو هه یت منیش ئه ژیم..

بو تو  و به یادی تو!

 

 

خواهر دوست من با نفتی که برادرش بر سرش ریخت سوزانده شد.....

او بخاطر عشق و احساسش جان داد............

سالهاست که میگویند آن دخترک خودکشی کرد....

بچه بود و دعای بخشش برایش میخوانند.....

من نمیدانم مردم سرزمین من تا کی به مردانش حق مالکیت میدهد

 و به زنانمان حیوان صفتی و بردگی؟؟

از قانون نمیخواهم بگویم چون خریست که از پل گذشته...

اما با آنهایی که میفهمند به گمانم میتوان حرف زد....!

اکنون با تو سخننی خواهم گفت که میدانم نمیخواهی شنیدنش ...

ای دوست من...

هر آنچه در ذهن داری و به راحتی میگویی و به زبانش می اوری

سالهاست که در سراچه ی خیال من برایش حبس بریده اند...

ازادی خیالم را ریزش کوه ابرویشان میدانند..

غافل از اینکه  حس مالکیت انسانیت را از انان گرفته...

همچنانکه صندلی قدرت جای عدالت را....

من ملک کسی نیستم....

 

 

 

 

زندگی ام میگذرد!

بی تو...

چه تلخ و چه زیبا!

میگذرد!

نفس میکشم حتی بی تو!

گرچه اشک چشمانم با هر نفس همسفر شده!

و بغض گلویم هر دم راحتی از من میگیرد!

اما نمیدانم چرا باز زندگی مرا راه رفتن می آموزد!؟

مرگ چشمان من زود فرا میرسد یا نفسم!؟

نمیدانم!

اما میدانم که خنده ی تو با مرگ هر یک همراه است!

روزی که دلم مرد....تو به من فهماندی!

تو به مرگ دلی خندیدی که روزگاری آشیانه ات بود!

یادت هست؟

 

 

 

بتاب مهتاب...

بتاب اي زيبا ي من...

اي صبور تاريكي...

كه پرندگان در خواب رفته اند

كه درختان بي نور آفتاب مانده اند...

كه هوا بسي سرد است...

و سنگ هاي خيابان به خود ميلرزند...

اندكي مانده تا شكستن..

بتاب بر قلب شكسته ي مورچه اي

به زير پاي آن سنگ دل...همان كودك خندان!

روشن كن ...پرده برانداز از اين همه بد...

بيدار كن خوبي و مهر بپرور در سنگ..!

مهتاب من!

سالهاست هر گه كه نگاهت ميكنم

لبخند به لبانت داري

به چه ميخندي؟؟

شايد به بوسه ي كيان خردسال و دختر همسايه!؟

شايدم به شادي و رقص اين همه غم.. در آن خانه؟!

تو چرا ميخندي؟

شايدم به مشق نوشتن ان كودك در كنار فروش فالهاي روزانه؟

كه هنوزم مانده ست روزگاري پر عشق!

كه هنوزم هست كسي... كه نمي ترسد از كس!

كه ديوانه اي و اميد و ارداه در كار است هنوز!

كه اراده زنده است!

تو به اين ميخندي در اين همه شب؟!

 

 

 

 

 

ولاته که م

ولاتی گه نم!

گه نمی سه ر سه وز!

گه نمی بی" ئاو

گه نمی بی"خاک

بی"باخه وانو  بی"نازیت کیشا!

روله ی نازارت له ری دا سوتا!

گه نم زاری تو خوین زوری دا!

ئه ی جوانترین نیشتیمانه که م!

ئه ی دایکی هه مو شه هیدانه که م!

له یادت زیندوین!

به یادت ده ژین!

هیزمه ندی ئیمه به یادی تویه!

هه لاله ی کویستان یادی هه ر روژه!

هیوا و ئه وینی روژانی خوشه!

به یادی دالان ئه کیشم زه حمه ت!

 سه وزی تو نه بی" ناکیشم غوربه ت!

 

به یادی تو من هه ناسه م ده ر دی"!

زور بیرت ده که م ....بیری دالانی

وه هاری واران.....پاییزی هه نار..